H Eιρήνη Τσιρώνη αφηγείται τους τρόπους με τους οποίους τη στιγμάτισε ως μαθήτρια το Πολυτεχνείο και η μουσική δημιουργία της εποχής. Τραγούδια που έμπαιναν στο πικαπ, ακούγονταν κρυφά και μετά φανερά στα κέντρα και στις μπουάτ, παρέες και μουσικές που δεν έπαψαν ποτέ. Μοιράζεται πως, αν και δεν έγινε ποτέ επαγγελματίας τραγουδίστρια, η αυτοπραγμάτωσή της ως γυναίκα ήρθε μέσα από τη μουσική.